Populacja miętusów w jeziorze Simcoe nigdy nie została dokładnie zbadana. Nie ma też historycznych danych, na temat miętusów w rocznych raportach połowów rybaków.
Pierwsza istotna wzmianka o miętusach pochodzi z roku 1903, kiedy to rząd ontaryjski zatwierdził trzy komercyjne zezwolenia na nocny połów miętusów na sznury. Pierwsze z zezwolenia wydano w 1907 r.
W sumie działanie to miało jedynie na celu zmniejszenie liczby miętusów w Simcoe. W ciągu następnych trzydziestu lat, takich licencji wydano więcej. Dopiero po czasie rząd zorientował, że licencje były wykorzystywane do łowienia bardziej atrakcyjnych ryb, np. siei.
Aby pozbyć się miętusów z Simcoe, na przełomie 1952-1953, wprowadzono w życie program odłowów na sieci tylko przez pracowników rządowych. Zimą 1953-1954 ok. 2800 szt.wyłowiono z Simcoe i dopływów jeziora.
Latem, miętusy przebywają w głębokich i zimniejszych strefach jeziora. Podczas pozostałych pór roku można je spotkać na różnych głębokościach. Zimą często są łowione w miejscach gdzie występują sieje. Wynika to z tego, że wędkarze często stosują tzw. pre-baitig, czyli zanęcanie. Na dno spuszcza się specjalnie skonstruowany pojemnik (ang. chumming funnel lub bait can), np. z martwymi rybkami, który po uderzeniu o dno otwiera się i jego zawartość "wysypuje się" dokładnie pod przeręblem. Gdyby ktoś próbował zanęcić sieje wrzucając wszystko do przerębla, to musi się liczyć z tym, że zanim kawałki rybek dotrą do dna na dużej głębokości, zostaną poniesione w toni przez prądy i wylądują kilkanaście metrów gdzieś indziej, a nie w linii prostej pod przeręblem, gdzie powinna się znaleźć przynęta.
Podczas łowienia spod lodu sieji na Simcoe, nikogo nie powinno zdziwić więc kiedy złowi miętusa, po prostu mogą pojawić się na wyżerce.
Zimą miętusy najchętniej żywią się okoniami, śledziami jeziorowymi i rybkami emerald shiner. W Simcoe miętusy odbywają tarło pomiędzy 15 i 31 stycznia.
