Atmosfera łowienia smeltów ma w sobie coś mistycznego. Niektórzy, nadejście ławicy smeltów porównują do wrażenia jakiego się doznaje patrząc na tęczę na niebie. Kilkanaście lat wstecz łowienie smeltów było rodzinnym wydarzeniem. Na brzegami jeziora Ontario od Whitby do Toronto całe rodziny spędzały wieczory w oczekiwaniu na ławice smeltów. Dziś już tylko nieliczni wyruszają na smlety nad Ontario, a na smlety stały się bardziej popularne czystsze jeziora krainy Haliburton.
Łowienie smeltów jest mniej populrane wśród Europejczyków. Obecnie na smlety najczęściej wyruszają Chińczycy, Wietnamczycy i Hindusi. Łowienie smeltów nigdy nie było popularne wśród Polaków. Smeltów jest wszędzie mniej. Coraz trudniej też kupić dobrą podrywkę na smlety. Nie ma rynku, dlatego też firmy produkujące sprzęt wędkarski nie przykładają zbytniej uwagi do tego tematu.
Niepisana zasada mówi, że kiedy pąki wierzby zaczynają się rozwijać dla wędkarzy jest to sygnał, że przyszła pora na tarło smeltów. Inni czekają na ciepły wiosenny deszcz, po którym temperatura powietrza utrzymuje się przez kilka dni w granicach 15 stopni Celsjusza. Jednak bez wypraw nad wodę rzadko kiedy udaje się bezbłędnie powiedzieć czy właściwy moment już nadszedł. Najlepiej wróżą ciepłe i bezwietrzne wieczory. Może też się zdarzyć, że przez kilka dni będzie wiał silny wiatr i smelty nie wpłyną na płycizny w pobliżu brzegów.
Równie trudno jest określić dokładną porę nocy kiedy smelty ruszą.
Pierwsze ryby mogą się pojawić już zaraz po zachodzie słońca. Jednak
największa fala spodziewana jest zazwyczaj w okolicach północy. Kiedy
ryb jest dużo, w ciągu kilku minut można ich złowić setki.
Na rainbow smelt zwykło się krótko mówić smelt. Smelt jest gatunkiem, który należy do stynkowatych (Osmeridae). W Polsce rainbow smelt znany jest pod nazwą stynka amerykańska (Osmerus mordax). W Kanadzie występują dwie odmiany rainbow smelt. Pierwsza dwuśrodowiskowa (anadromiczna) i druga, wybitnie słodkowodna, która występuje w zimnych i czystych jeziorach i w średnich i dużych rzekach.
W rejonie Wielkich Jezior zazwyczaj wpływają one na tarliska po zejściu lodów, w kwietniu lub w maju, kiedy woda osiągnie temperaturą co najmniej 8-9 stopni Celsujsza. W zależności od pogody tarło może trwać nawet trzy tygodnie. Zwykle kończy się w momencie kiedy woda ogrzeje się do 18 stopni Celsujsza.
Wędkarze z niecierpliwością wypatrują momentu kiedy pierwsze smlety zaczną pobłyskiwać w świetle latarek. Nocą, światło latarek służy również do wabienia smeltów. Smelty wolno legalnie łowić w nocy na podrywki (dip net) i sieci (seine nets). Podrywki i sieci muszą jednak spełniać pewne wymogi. W przypadku podrywki, jej bok nie może przekraczać 183 cm (6 stóp). Jeśli podrywka jest okrągła, jej średnica nie może być większa od 183 cm. Wędkarz może używać tylko jednej podrywki. Sieć nie może być dłuższa niż 10 m (32 stopy) i szersza niż 2 m (6 stóp i 5 cali).
Łowienie smeltów na podrywkę i sieci, które w ontaryjskim regulaminie traktuje się jako niewędkarską metodę łowienia, nie jest też dozwolone na wodach wszystkich dywizji. W niektórych dywizjach prawo zabrania również posiadania żywego lub martwego smelta w czasie wędkowania. Osoby nie będące stałymi mieszkańcami Ontario, które mają ważną kartę wędkarską mogą łowić smelty na podrywkę lub sieci tam gdzie jest to dozwolone. Na smelty nie ma limitów. Największe smelty dorastają do 6-8 cali. Smelty uważane są przysmak.
Najbardziej znane miejsca na smelty gdzie warto się wybrać to: na północ od Toronto Perry Sound nad Gerogian Bay, Muskoka lub bliżej Alcona, Oro lub Hawkestone nad Simcoe.
